Motto: dla osobistych moc korzyści, udają rząd iluzjoniści…
Inteligencja do kwadratu
Dała w wyborach do wiwatu.
Intrygę przelicytowali,
W fenomenalnie lipnej skali.
Łatwo odnaleźć w maku korców
Oszukujących, nas wyborców,
Przewodniczących cnej komisji,
Co się podjęli wrednej misji…
Na przekór przypisania danych
Dla klęsk Rafałka spodziewanych…
Trikiem powtórzyć chcą wybory,
Chociaż pomyłki do tej pory
Zastraszającej są wielkości,
Jak w Zabrzu, jedna – bardzo złości.
Wciąż nie brakuje bajerantów
W transie kluczących pośród kantów.
Od 13 przecież grudnia,
Chwili znamiennej od południa,
Wymogu, furt zaprzysiężenia,
Które skalaniem są sumienia
Przewidującym szkalowanie
Ujawniającym jasną manię
Koalicyjnie, zapalczywie,
Na tej PiS-owskiej dotąd niwie.
Speców od prawa mają wielu,
Gadaczek mocnych w jednym celu,
Stąd rozpoczęli cud porządki,
Burząc w mig gospodarcze grządki.
Bajeczne wymyślili zbrodnie,
Rygor stosując wprost niegodnie.
Wmawiają jeszcze sędziów neo –
To oszukańcze super dzieło!
Wszystko, by wrócić do grabieży.
Ustawić liczny front młodzieży,
Lecz akademik i złotówka,
Walnięta przez ministra mówka,
Kres położyły tym knowaniom.
A mieli chrapkę mocną na nią…
Młodzi przejrzeli – nie są głupi,
Ta bujdologia ich nie kupi,
Skoro bezczelnie oszukali,
Młodzież trzymała się z oddali.
Na Nawrockiego, zgodnie z trendem
Zagłosowali masą, pędem.
Za prawem i sprawiedliwością,
By granda wyszła łajdactw kością…
Przegrani wciąż niespodziewanie
Kluczą, wpadają w jakąś manie,
Chwytając brzytwy, jak tonący,
Gdyż rząd nad łupem jest nęcący!
Mimo atrofii na zdolności,
Dla zawłaszczania rodu włości
Wystarczy pozaciągać długi,
Bo, marzeniowo mają długi
Okres na sprawowanie władzy,
Toteż nie mogą zostać nadzy…
Lecz naszym kosztem i mozołem,
Pofrymarczeniem też pod stołem…
Rozłożyć polską gospodarkę
Na tę unijną, zgrabną miarkę…
Przystawki czują pismo nosem,
Coraz odważniej błądzą głosem…
Żaden nie sięgnie po pistolet…
Gdyż – ta pecunia wciąż non olet!
Tadeusz Miłowit Lubrza