Motto: nie rób drugiemu, co tobie nie miło…
Zaprzestanie wykonywania codziennej pracy zawodowej jest dla typowego pracownika przełomem. Dotychczas wszystko się kręciło wokół zatrudnienia, nawet bez względu na to, czy jest ono lubiane, czy nie, zajmowało nam znaczny czas dobowy.
Ta niezbędna przestrzeń wynosząca około połowy doby wliczając dojazd i powrót do domu narzucała stały rytm życia. Zmiana statusu pracownika na emeryta jest inaczej odbierana przez mężczyzn a inaczej przez kobiety.
Zwykło się typowo mówić, że panie mają popularnie nazwany drugi etat w domu, stąd zaprzestanie pracy zawodowej nie odbierają negatywnie. Co innego mężczyźni, którzy na co dzień żyją najczęściej tylko pracą zawodową i na niej skupiają całą energię.
Zagadnienie łączy się ściśle z indywidualnym rozwojem osobowości człowieka. Mężczyzna, który poza pracą zawodową nie ma innych zainteresowań, będzie jej brak odczuwał dotkliwie. Niektórzy nawet nie potrafią się z tym pogodzić i szybko odchodzą…
Praca jest wartością samą w sobie, toteż rzeczywiście trudno bez niej żyć. Nie mniej jednak może być łączona z różnymi sferami działalności pozazawodowej. Optymalną sytuacją jest towarzyszenie nam przez całe życie pozazawodowych hobby.
W każdej fazie życia człowiek musi posiadać cel egzystencji, aby odczuwać potrzebę istnienia i dalszej działalności. W praktyce mało osób (mam na myśli głównie mężczyzn) łączy pracę zawodową ze stałą działalnością pozazawodową.
Jeśli to zjawisko przez dłuższy czas w sposób naturalny nie występuje, to wówczas zaprzestanie pracy zawodowej jest odczuwalne boleśnie i wpływa bezpośrednio na przyspieszenie starzenia się organizmu i brak celu dalszej egzystencji.
Mechanizm wynikający z oddziaływania naszej podświadomości potrafi dokonać spustoszenia zdolności psychofizycznej do dalszego bytu. Ideałem jest sytuacja, kiedy potencjalny kandydat na emeryta już ze znacznym wyprzedzeniem zaplanuje przyszłość.
Człowiek jest istotą społeczną i dlatego wartość ma taka działalność, która służy nie tylko nam ale także innym. W takim przypadku czujemy akceptację realizowanych przedsięwzięć w środowisku w którym się poruszamy.
Odrębnym zagadnieniem jest długość naszej zawodowej egzystencji. Każdy ma prawo ocenić własne zdolności psychofizyczne do pracy i realizować zadania zawodowe tak długo jak tylko ta zdolność medycznie obiektywnie oceniona na to mu pozwoli.
Zwykle osoby w wieku około emerytalnym, sprawne psychofizycznie zasadniczo są przez pracodawców cenione z racji posiadanego doświadczenia i zdobytych umiejętności. Rzecz w tym, aby ten trend trwał nadal, gdyż sprzyja poprawności przechodzenia na emeryturę.
Drugą ważniejszą kwestią zależną od samego kandydata na emeryta jest określenie rodzaju pracy pozazawodowej, która po przełomie będzie nadal realizowana. Najkorzystniej, gdy jest to hobby towarzyszące człowiekowi przez całe życie.
Inną kwestią pozostaje przymus ekonomiczny zmuszający do dalszej pracy zawodowej, wobec niedostatecznych emerytalnych środków finansowych. Ta sytuacja wpływa negatywnie na naturalny sposób odejścia na zasłużoną emeryturę.
Omawiany problem łączy się ściśle z umiejętnością racjonalnego podejścia do ostatnich lat zatrudnienia. Zmiany metod pracy, obiektywne obniżenie sprawności zawodowej powodują naturalną potrzebę zastępowania starszych roczników, młodszymi.
Istnieje typowy problem zrozumienia tej kwestii przez starsze roczniki, aby nie odczuwały tych zmian, jako personalnego niedocenienia ich całkowitego stażu pracy. Nie zawsze da się doczekać na dotychczasowym stanowisku momentu przejścia na emeryturę.
Trzeba się wobec tego liczyć z naturalną potrzebą przekazania pod koniec egzystencji zawodowej przysłowiowej pałeczki, czyli niekiedy własnego eksponowanego stanowiska młodszym, sprawniejszym i obiektywnie niekiedy intelektualnie lepszym od nas.
Naturalne podejście do tego zjawiska ma miejsce wówczas, gdy dotychczasowa praca zawodowa ukształtowała w nas poczucie własnej wartości wraz z umiejętnością przystosowania się do egzystencji w każdej fazie życiowej, w tym tuż przed emeryturą.
Problem łączy się ściśle z umiejętnością pozytywnego podejścia do ostatnich lat zatrudnienia przed emeryturą. Zmiany metod pracy, obiektywne obniżenie sprawności organizmu powodują nieuchronną potrzebę zastępowania starszych roczników młodszymi.
Istota sprawy sprowadza się do umiejętności zrozumienia owego przemijania i nie odczuwania tych zmian jako personalnego niedoceniania przez otoczenie naszych wysiłków włożonych w pracę w czasie całego zatrudnienia.
Z drugiej strony pracodawcy powinni wykazywać się taktem, w zakresie szczególnie delikatnego podchodzenia do tych zagadnień wraz z odpowiednim szczerym podziękowaniem pracownikowi za lata trudu zatrudnieniowego.
Stosunkom zatrudnieniowym powinno przyświecać przekonanie o wystąpieniu chwili przejścia na emeryturę każdego, czyli także zatrudniającego nas pracodawcy, wraz z mottem: zachowuj się tak, jakbyś chciał, aby inni względem ciebie postępowali.
Tadeusz Miłowit Lubrza