Motto: tutaj racja i tam racja, każda to mistyfikacja…
Może jestem nietypowy? Może z racji miejsca urodzenia, warunków wychowania i otoczenia, w którym dorastałem, ale starałem się patrzeć na życie poważnie. Przekazywane nauki brałem na serio i chciałem się do nich stosować.
Nieraz wychodziło mi to nie najlepiej, stąd popełniałem w życiu wiele błędów, których z perspektywy czasu i obecnego doświadczenia w części mógłbym zapewne przynajmniej złagodzić, jeśli nie ominąć.
Cały żywot uczyłem się jednak doświadczalnie pilnie, a potknięcia wykorzystywałem dla przyszłych zdarzeń. Słowem, starałem się do życia podchodzić poważnie, choć satyryczna jego część nie była mi oczywiście obca.
Umiejętnie różnicowałem tu i teraz od kabaretu, gdzie dominował humor mocno niekiedy satyryczny, zwłaszcza politycznie. Patrząc na real czuję się bardzo pogubiony, gdyż nie dostrzegam podziału całości na faktyczną, poważną, podstawową i ulotne brednie.
Może sprzyja temu poglądowi przebywanie na emeryturze, kiedy już nie mierzę się z konkretnymi problemami niezbędnymi do rozwiązania? Za to mam dużo więcej czasu do przemyśleń i zastanawiania się nad rzeczywistością.
I tu obrazuje się problem poważny, gdyż nie mogę jej w żaden sposób ugryźć, zrozumieć, przynajmniej wedle wpojonych mi przez całe życie zasad racjonalnego, poprawnego, czyli zgodnego z regułami postępowania.
Czasami odczuwam rano przebudzenie do jakiegoś koszmarku nieukładającego się w żaden sensowny porządek. W tym momencie pragnę znowu zasnąć, bo mam wrażenie, że sny, majaki układają się w bardziej poprawny sposób, aniżeli real.
Wariatkowo, to mało powiedziane, gdyż w tej sferze systematyka rozumowania także układa się w pewien może nietypowy, ale porządek. Wariat, to ten osobnik, który zwykł czynić inaczej niż postępuje przeciętny człowiek, nie przez przypadek, lecz umyślnie.
Wedle tej klasyfikacji współczesny osobnik intelektualnie myślący, bo takowi jeszcze są, o czym świadczy moja skromna osoba, jest definicyjnym wariatem! Weźmy taki palący pierwszy z brzegu aktualny przykład.
Uczono mnie od małego, a później też na studiach prawniczych, że aspirując do ważnego stanowiska trzeba zdobyć wykształcenie i najczęściej posiadać określony staż pracy, czyli faktycznie wykonywać czynności konieczne dla przyswojenia potrzebnych umiejętności.
Budzę się rano i słyszę, że mamy jakąś totalną awanturę z kandydatem na funkcję sędziego Trybunału Konstytucyjnego, który za wszelką cenę chce osiągnąć to stanowisko, choć nie spełnia wymaganych ustawowo kwalifikacji!
Pierwsze, co mi przychodzi do głowy, to pytanie jak to możliwe, że sam zainteresowany tą poważną funkcją kandydować się zdecydował skoro wiedział, że nie spełnia wymaganych kryteriów ustawowych, czy to ktoś chory, czy nienormalny?
Otóż wariatem okazuję się ja, gdyż zdecydowana większość posłów tego kandydata niespełniającego ustawowych wymogów na sędziego wybrała! Media zachodzą poważnie w głowę, co z tym fantem zrobić, przecież wybrał go parlament?
Zastanawiam się, co ja bym uczynił, gdyby np. organ sądowy stwierdził w orzeczeniu, że nie mam mózgu, czyli brakuje mi szarych komórek? Czy uznałbym, że trudno, sąd orzekł, muszę się pogodzić, czy też usiłowałbym ten nonsens zakwestionować?
Wedle mojej osobniczej, prywatnej wiedzy oczywiście zawetowałbym twierdzenie arbitra. Okazuje się jednak, że jestem w niszowej mniejszości, dlatego wedle wcześniejszych wywodów przynależy mi określenie wariata!
Dalej słucham w radiu, że Prezydent RP nie chce od takiego niekompetentnego sędziego przyjąć ślubowania i wszyscy dyskutują, jak on śmie tak postępować! Wygląda na to, że głowie państwa można przypisać taki sam przymiot, co i mnie…
We wszelkich mediach radiowych, telewizyjnych, internetowych na okrągło trwa dyskusja, co z tym fantem zrobić? Nawet posunięto się do badania opinii publicznej, czy jest za tym sędzią, czy optuje za Prezydentem RP?
Dla mnie to jakaś ciekawostka anegdotyczna, bo to jest tak, jakby zapytać naród, czy jesteś za wkładaniem palca w ogień, czy może nie? Ale ja jestem nietypowy, niewpisujący się we współczesne trendy, czyli można mnie spokojnie nazywać wariatem.
No cóż, w tych warunkach będę musiał stworzyć dla siebie wyimaginowany świat, bo każdy wariat przecież takowy tworzy. Kłopot może być z miejscem przebywania i odseparowania od istniejącej współczesnej rzeczywistości.
Pójdę chyba na grzybki do lasu, jak uczestnik skeczu z kabaretu Dudek pt. „Na wyrębie” i przeczekam trudny do pojęcia okres. W końcu grzybiarz osiągnął pewnie nowe ustrojowe czasy, to może i mnie uda się doczekać w lesie likwidacji mistyfikacji?
Tadeusz Miłowit Lubrza